Hasret

Ayrılığın acısını yad ellerde öğrendim,

Sensiz bir mutlu gün görmedim,

Akan göz yaşımı silemedim,

Hasret bu, çekilmiyor ki.

Koskoca dünyada tek başınasın,

Ne halden anlayan var ne çaresizlikten,

Sevdiklerinden ayrı Erzincan'dasın,

Özlem bu, bitmek bilmiyor ki.

Akan göz yaşlarım içime akar,

Aktıkça da yüreğimi dağlar,

İşte yok mu şu ayrılık acısı,

İçimde dinmek bilmiyor ki.

Askerlik bu işte Mehtap sayarsın,

Şafak karanlıktır, ufuk görünmez,

Şu Erzincan'ın da kahrı çekilmez,

Yol bu Gülüm, bitmek bilmiyor ki.

Fatih GÜNEY

Not: Bu şiir 85/2 dönem (devre kaybı olmaksızın) askerlik yıllarımda yazılmıştır.